چرا خودکـــشی نمی کنم؟

این سوال را بارها از خودم پرسیدم. برای اولین بار وقتی توی سونای بخار قرار داشتم این سوال به ذهنم رسید که چرا خودکــــشی نمی کنم. به دنبال این بودم که حماسی حرف بزنم مثلا بگویم که می خواهم فلان کار کنم و یا به فلان چیز خاصی دست پیدا کنم. ولی حالا یک جواب برایش می نویسم. می خواهم برتری ام را به مردم اثبات کنم. می خواهم بدانند که من هیچ مشکلی نداشته ام و زندگی ام شاهکار به تمام معنا بوده و چیز های تولید و ساخته ام که برای همیشه باقی خواهند ماند. تاثیری بر روی تمام جهان گذاشته ام که بعد از مرگ بی احترامی به اسمم برای مردم قابل تحمل نخواهد بود. حتی باید در زندگی امروزه هم مورد احترام قرار بگیرم. باید کاری بکنم کارستان، باید رنج هایی را تحمل کنم و در نهایت به آرامش برسم. زندگی ام همین روز های رنج کشیدن است. همین که رنج می کشم و تحمل می کنم و آینده ای زیبا می سازم. شاید خودکــــشی نمی کنم به خاطر تمایل ام به جاودانگی این که می خواهم یک فرزندی از نطفه من تولید شود که اوج افتخارم باشد، در اوج رفاه باشد و در کشوری پیشرفته زندگی کند. پسری داشته باشم که یک زندگی ایده آل داشته باشد. و یا شاید میلی که به محبت دارم. محبت به یک نفر که برای تمام عمر همدم ام باشد و زندگی را با او تجربه کنم. مثل احمق هایی نباشم که هرزگی می کنند و هر روز با یک دختر هستند واین را برای خودشان افتخار می دانند. برای این که به آن ها نشان دهم زندگی من چقدر خوب است. برای این که ارزش هایی که دارم و در نظرم قابل احترام هستند را برایشان توصیف کنم و بدانند که یک عمر اشتباه می کردند. برای این که غرور کاذب شان را بشکنم. برای این که به قدری از شهرت و ثروت برسم که خجالت بکشند از غرور به خود، برای این که شاید می خواهم به افرادی که مثل من دچار انواع رنج ها و تحقیر ها شده اند قوت قلب باشم. برای این که می خواهم سال ها بعد کنار شومینه بنشینم و برای افرادی که در اوج رنج هستند خطابه و سخنرانی طرح ریزی کنم و بعد در جایگاه سخنران قرار گرفته و سخنرانی کنم و مورد تشویق از جان و دل حضار قرار بگیرم. برای این مسئله خودکــــشی نمی کنم که خودم را اثبات کنم.